ไอริสถูกตัดตอนรุ่งสาง ก่อนอากาศจะร้อน ก่อนดอกจะบาน ก่อนที่ใครจะตื่นเต็มตา นั่นคือเวลาที่เก็บเกี่ยว และน้ำหอมถูกตั้งชื่อตามชั่วโมงนั้น ไม่ใช่ตามดอกไม้
ทั้งแคมเปญจึงอยู่ในชั่วโมงนั้น ทุ่งสีน้ำเงินม่วงใต้ท้องฟ้าที่ยังเลือกสีไม่ได้ ขวดนอนอยู่ท่ามกลางดอกไม้ที่ถูกตัด แทนที่จะยืนอยู่เหนือมัน คลื่นกลีบดอกที่ม้วนขึ้น ผู้หญิงในชุดสีคอรัลเดินผ่าน เป็นสิ่งอุ่นสิ่งเดียวในรัศมีร้อยเมตร
และอีกครั้งหนึ่ง ภาพใกล้ของสิ่งที่ไอริสมีกลิ่นจริง ๆ ซึ่งไม่ใช่ดอก แต่เป็นราก ที่ถูกตัดและทิ้งไว้ให้แห้งหลายปี นั่นคือภาพเดียวที่ออกจากทุ่ง
